Woensdag 17 juni 2026. Vroeg in de ochtend is er nog niets te horen van muziek, dans en applaus. Rond 7.30 uur begint de parkeerplaats bij de Bürgerhalle vol te lopen. De meeste van de 16 touringcars staan al klaar. Rugzakken worden over de schouders gegooid, broodtrommels verdwijnen in de tassen, men zoekt naar de verzamelplaatsen, busnummers worden vergeleken en 1.600 broodjes worden eerlijk over de bussen verdeeld. Sommige leerlingen zien er nog slaperig uit, anderen kunnen hun voorpret nauwelijks verbergen. Bijna 1.000 mensen uit de schoolgemeenschap gaan samen op weg naar Norderney – voor een wandeldag zoals de Gesamtschule Gronau die tot nu toe nog niet heeft meegemaakt.
Alleen al het aantal maakt duidelijk hoe bijzonder dit uitstapje is. Er vertrekt niet één klas, niet één jaargang, maar de hele school: leerlingen uit de onderbouw en bovenbouw van het voortgezet onderwijs, docenten, medewerkers en begeleiders. Een schoolgemeenschap, verdeeld over 16 bussen, op weg naar een eiland.
Uiterlijk bij de veerbootsteiger in Norddeich ontstaat er een beeld dat velen zich waarschijnlijk zullen blijven herinneren. Honderden scholieren stappen uit, oriënteren zich en gaan uiteindelijk aan boord. Alleen al de overtocht wordt voor velen een belevenis. Sommigen staan voor het eerst op een veerboot, kijken naar de meeuwen of zoeken de beste plek bij de reling. Niemand heeft nog enig idee hoeveel sfeer er ’s avonds op juist dit schip zal heersen.
„Ik had nog nooit op een veerboot gezeten. Dat alleen al was echt gaaf.“ – Mika Kentrup, klas 5c
Terwijl veel leerlingen het schip verkennen, beleeft Ursula Steuer een bijzonder moment: op de brug raakt ze in gesprek met de kapitein en krijgt ze een kijkje achter de schermen van de overtocht. Het is een rustig tafereel te midden van een dag die verder wordt gekenmerkt door beweging, stemmen en voorpret.
Eenmaal aangekomen op Norderney verspreidt de school zich over het eiland. Juist daarin schuilt een deel van de charme van deze dag. Er is niet één vaste route, niet één programma dat iedereen tegelijkertijd volgt. Sommige klassen wandelen door het dorp, andere trekken richting het strand of door de duinen. Sommigen eten samen frietjes, anderen zoeken een plekje aan zee, weer anderen lopen gewoon weg en ontdekken het eiland op hun eigen manier.
Daarbij komen steeds weer bekende gezichten elkaar tegen. Leerlingen uit verschillende jaargangen komen elkaar tegen, docenten komen hun leerlingen plotseling niet op de gang tegen, maar tussen de duinen en de strandstoelen. Zo wordt een wandeldag steeds weer een dag vol kleine ontmoetingen.
Op het noordstrand is het bijzonder druk. Leerlingen uit de Q2 hebben daar activiteiten georganiseerd: volleybal, vliegeren en zandkastelen bouwen. Gele veiligheidsvesten geven aan waar er iets te doen is. Ballen vliegen door de lucht, vliegers stijgen op in de grijze lucht, in het zand ontstaan kastelen, figuren en motieven. Op sommige plekken wordt geconcentreerd gebouwd, op andere wordt luid aangemoedigd. Een paar meter verderop wordt een voetbalwedstrijd gespeeld, waarbij het allang niet meer van belang is wie eigenlijk tot welke klas behoort.
„Ik vond het leuk dat we steeds weer mensen uit andere jaargangen tegenkwamen. Daardoor voelde onze school nog meer als een gemeenschap aan.” – Joris Funke, Q1
Het weer maakt het de schoolgemeenschap daarbij niet altijd gemakkelijk. Steeds weer trekken regenbuien over het eiland, de wind blijft een constante metgezel. Maar dat past bij Norderney op deze dag. Regenjassen worden dichtgeritst, capuchons opgezet, tassen steviger vastgehouden. Dan gaan we verder. De stemming blijft onveranderd. Misschien ook wel omdat de dag niet draait om het feit dat alles perfect is.
Niet iedereen was voorafgaand aan de reis meteen overtuigd. Eén dag aan de Noordzee, ’s ochtends vroeg vertrekken, ’s avonds laat terug – is dat de moeite waard? Die vraag werd vooraf vaker gesteld. Op het eiland krijgt die vraag een ander antwoord.
„Ik dacht eerst: zo ver rijden – en dan maar voor één dag? Maar uiteindelijk was het echt heel leuk.” – Noel Citgez, klas 10b
Misschien ligt juist daarin de kracht van deze dag. Het gaat er niet om zoveel mogelijk programmaonderdelen af te vinken. Het gaat om tijd buiten het gebruikelijke kader. Om gesprekken die tijdens de lessen niet tot stand komen. Om samen lachen in de regen, om de wind in het gezicht, om een veerboot vol leerlingen, om kleine wedstrijden in het zand en om het moment waarop school plotseling op een heel andere plek plaatsvindt.
„Tijdens de lessen zien we de leerlingen natuurlijk elke dag. Maar op zo’n dag zie je weer andere kanten van hen: hoe ze met elkaar omgaan, verantwoordelijkheid nemen en elkaar stimuleren. En eerlijk gezegd – het is gewoon leuk om de school ook eens op deze manier te beleven.” – Mevrouw Denise Hilgenberg, lerares
Dat het uitstapje op een idee van Ursula Steuer berust, wordt daarbij niet voortdurend benadrukt. En toch maakt het deel uit van deze dag. Aan het einde van haar ambtstermijn als schooldirectrice wenste zij geen dag die uitsluitend om haarzelf draaide, maar een gezamenlijke belevenis voor zoveel mogelijk mensen. Precies dat ontstaat er op Norderney: geen officieel afscheid, geen podium, geen lange toespraken – maar een hele school die samen op pad is.
„Ik vond het belangrijk dat wij als schoolgemeenschap nog eens samen op pad zouden gaan. Het heeft mij erg geraakt om te zien hoeveel mooie momenten er die dag zijn ontstaan.” – Schoolhoofd Ursula Steuer
Wanneer de veerboot ’s avonds weer koers zet naar het vasteland, is er aanvankelijk weinig van vermoeidheid te merken. De terugreis is luidruchtig, levendig, bijna een beetje een feestje. Er klinkt muziek, leerlingen zingen en dansen, en er klinkt steeds weer applaus. Docenten staan erbij, sommigen filmen, anderen lachen gewoon mee. En Ursula Steuer staat niet aan de rand van dit tafereel, maar middenin.
Juist deze foto’s zeggen veel over de dag. ’s Ochtends staan bijna 1.000 mensen nog in groepjes bij de bussen te wachten tot ze vertrekken. ’s Avonds dansen ze samen op een veerboot. Daartussen liggen regen, wind, strand, het dorp, frietjes, vliegers, zandkastelen, gesprekken, gelach en vele kleine momenten die geen enkel programma van tevoren kan vastleggen.
In Norddeich staan de bussen uiteindelijk weer klaar. De sfeer houdt de schoolgemeenschap nog een stukje bij tijdens de terugreis. In sommige bussen wordt verder gezongen en verhalen verteld, in andere vallen de eerste leerlingen al lang in slaap. Op een gegeven moment wordt het stiller. Beetje bij beetje rijden de bussen weer de Bürgerhalle in Gronau binnen. Als kort na half één ook de laatste bus is aangekomen, ligt er een buitengewoon lange dag achter de schoolgemeenschap. De muziek van de veerboot is al lang verstomd. Er is iets anders achtergebleven.
Misschien blijft deze dag juist daarom bij zo velen in het geheugen gegrift. Omdat tussen de veerboot, het strand, de wind, de busrit en talloze kleine ontmoetingen nog eens duidelijk werd wat school naast het onderwijs ook is: een gemeenschap.
En omdat school op deze dag even geen school was.
zet zich al sinds de oprichting in voor de Gesamtschule Gronau. Aan het einde van dit schooljaar gaat schooldirectrice Ursula Steuer met pensioen. Sinds de oprichting van de Gesamtschule Gronau in 2014 is Ursula Steuer directeur van de school en geeft zij vanaf het begin vorm aan de ontwikkeling ervan, samen met het docententeam, de medewerkers, de leerlingen en hun families. In deze periode groeit de school stap voor stap – tot aan de eerste eindexamenlichting in 2023.
De gezamenlijke reis naar Norderney is haar idee. Dat juist deze reis nu de afsluiting vormt van haar tijd aan de Gesamtschule Gronau, geeft deze dag een bijzondere betekenis. Tegelijkertijd staat de reis symbool voor wat Ursula Steuer de afgelopen jaren altijd belangrijk heeft gevonden: de school als plek van gezamenlijk leren, maar ook als plek van ontmoeting, samenzijn en een levendige gemeenschap.
meer indrukken: (binnenkort volgen er nog meer foto’s)
